چهارشنبه – ۹ فروردین ۱۳۹۶

خب، سال نو شد و مثل سال‌های گذشته هیجانِ مصمم شدن برای رقم زدنِ اتفاق‌های خوب، پیشرفت و غیره. تمام مدت عید و قبل از اون پای سیستم مشغول کار بودم و هستم تا همین الان که این نوشته رو در محل کار دارم تایپ می‌کنم. باید یک سررسید تازه بخرم و بگذارمش کنار ۱۰ تای قبل و شروع کنم مجدد به نوشتن در مورد روزها و آینده. همیشه ۱۰ تا بیست روز اول فروردین بدون سررسید هستم، نمیدونم چرا.

رها شدیم. به یکباره احساس کردم که باید امر بزرگ شدن و پی کار خود رفتن رو باور کنم. من تصمیم گرفتم خودم باشم. تصمیمی که ۳۲ سال خالص دارد اما اگر بخواهیم مفیدش کنیم، از ۱۲ سال گذشته تا به امروز بوده و ناگهان به نتیجه رسیده. این همه آدم، من هم یکی از آن میلیارد نفرها، اما تفاوت من توانایی ساخت انیمیشن‌هایی هست که مستقل از افکارم سرچشمه دارند. من کاملا متفاوت هستم در قالب یک ظاهر تکرار شونده، یک موجود زنده که غذا می‌خورد، لال است، کار می‌کند، تنهاست و با ذهنش مدام در حال گفتگو.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *